بهش گفتم : کمک می خوای

گفت : نه

گفتم : خسته می شی بزارخوب کمکت کنم

گفت : نه خودم جمع می کنم

گفتم : حالا تیکه های چی هست ؟ بدجوری شکسته .مشخص نیست چیه ؟

نگاه معنی داری کرد وگفت : قلبم . این تیکه های قلب منه که شکسته خودم باید جمعش کنم . بعدش گفت : می دونی چیه رفیق آدمای این دوره زمونه دلداری بلد نیستن. وقتی می خوای یک دل پاک و بی ریا رو به دستشون بسپری هنوز تو

دستشون نگرفته می ندازنش زمین و می شکو ننش می خوام تیکه هاش رو بسپرم به دست صاحب اصلیش اون دلداری خوب بلده .

می خوام بدم بهش بلکه این قلب شکسته خوب شه .آخه می دونی خودش گفته قلبهای شکسته رو خیلی دوست داره .

تیکه های شکسته رو جمع کرد و یواش یواش ازم دور شد و من توی این فکر که چرا ما آدما دلداری بلد نیستیم ؟

دلم می خواست بهش بگم خوب چرا دلت رومی سپری دست هرکسی ؟

انگاری فهمید توی دلم چی گفتم برگشت وگفت : رفیق دلم رو به هر کسی نسپردم اون برای من هر کسی نبود.